حجاب

دخترک آمد و دستی به حجابش زد و رفت
طرح لبخند به اندوه نقابش زد و رفت

مانده بود از همه پنهان بکند یا نکند
چشم بی حوصله ای را که به خوابش زد و رفت

در همین فاجعه یک شهر، پراز کوه بلند
تیر بر تیزترین بال عقابش زد و رفت

تو همان دختر تاریخ و غزل هستی و من
شاعری خسته که آتش به کتابش زد و رفت

کمکی کن که برقصد که بخندد همه جا
آنکه را درد تو آتش به سرابش زد و رفت

پلک بگشا که هنوزم ته این شهر شلوغ
خرقه ای هست که عاشق به شرابش زد و رفت

حافظی هست که در حادثه ی گل شدنت
چوب حراج به انبوه ثوابش زد و رفت

امیرپویا رشیدی مرداد نودوشش