آرزو

زیرِ باران ننشستم که نشورد اثراز
آنچه از دستِ تو جامانده به رویِ بدنم

بیخودی خسته و بی حوصله ام کرده همین
که نشد از هوسِ عاشقی ات دل بکنم

شعله ی عشقِ تو درجانِ من آتش زده است
همچنان آتشِ شمشیرِ عرب در وطنم

در پریشانیِ این شهرِ پراز آهن و دود
آن که تا آخرِ عمرش به تو دلبسته منم

آرزو می کنم آن لحظه که باید بروم
بدهی روسری ات را بُکنندَش کفنم

امیرپویارشیدی 1394/1/25