روسری

دفترِشعرِمرا، انگارپرپر می کنی
هرزمانی دلبری بامردِدیگرمی کنی

آنقَدَرباروسری ات بی جهت وَرمی روی
تاکه شعراز«روسری» را شعرِبرترمی کنی

بویِ موهایِ تودرتدریسِ فِقهَم جاری است
آخراین را سوژه ی شبهایِ منبرمی کنی

«روسری شل می کنی» شد اصطلاحِ شاعری
خوب من آیاتواصلاً روسری سر می کنی؟

آنقدر درعطرِموهایِ خودت گل می کنی
تاکه دراحساسِ شاعربازمحشرمی کنی

روسری سرکن؛ نکن؛ درهردوحالت محشری
بازاگراین حرفهایم را توباور می کنی

قصه ی امواجِ موهایِ توشیرین است تا
چشم پویارا دراین افسانه ها تر می کنی
امیرپویارشیدی 26/2/1394